Ang Pagsubok

Kabanata II

Kinagabihan habang kumakain kami sa hapagkainan, ay nagtanong si ina kung sabik daw ako para sa gagawing pagsubok para bukas. Sabi ko naman ay wala akung gana at magkakasakit ako sa mga oras na yan.  Pinagtawanan naman ako ni bunsoy at sinabing nababakla lang siguro ako. Sabi ni itay bakit hindi ko daw subukan.  Sabi ko naman sa kanila, na halos lahat sa Isla ay malalakas maliban nalang sa akin, sabi ko pa sa kanila na siguro malas ako dahil pinanganak akung may balat sa kamay. Sabi ni itay na ako daw ay isang biyaya mula sa langit na ibinigay sa kanila at wag akung mag isip ng ganyang mga bagay. Dugtong pa ni inay “Alam mo, Abraham wala na kaming masasabi sayo, mabait ka, masipag, magalang, matulungin kaya kung ano man ang maging desisyon mo bukas ay sya naming igagalang.” Nagbiruan nga kami bakit hindi binanggit ni ina ang salitang gwapo.  Pagkatapus kumain ay tinulugan naming si ina sa pagliligpit. Nagpahangin ako sa labas ng bahay, kahit na sinabi nila inay at itay yun ay di parin mawala sa aking isipan na iba ako sa nakakarami.

Dumating ang bukang liwayway, pero sinadya kung tanghali na gumising at tinutuo ang aking pagkukunwari na may sakit.  Sinabihan ko sina itay at inay na mauna nalang at susunod nalang ako.  Pumunta ako sa bundok para magpalipad ng saranggola ngunit inakala kung madami ang pupunta dahil ang araw na to ay araw kung saan nagsisimula ang paglakas ng hangin at pataasan at pagandahan ng saranggula. Lahat pala ay pumunta sa paligsahan maliban sakin. Kaya nagpasya nalang ako na bumaba at makinood sa paligsahan, dumating ako sa lugar nang pagtitipun hapon na. Nakinood ako sa kanilang paligsahan,-nagtanong ako sa kakilala namin kung ano ang ginagawa ng bato na kasing laki nang aking kamao sa gitna. Sabi naman nya na kung sino man ang makakapagpalutang ng bato ay sya nyang gagawing disipulo. Sa Isla kung saan kami naninirahan ay may mahika at kapangyarihan na hindi maipaliwanag. Kaya napag-isip ko na kaya ginawa ni tandang helaman ang paligsahan para malaman kung sino ang may potential na kakayahan.  Nakita ko na maraming paulit-ulit na sumubok na paangatin ang bato, ang iba napagalaw nila pero di napaangat, namangha ako sa kakayahan nila. Pero hindi parin nakapasa sa pagsubok ni tandang Helaman, lahat ay bigo at sumuko. Bulong ko sa aking sarili na mabuti nalang na hindi ako sumali dahil sila nga na may pambihirang kakayahan at lakas ay nabigo ako pa na isang pipityuging tao lamang sa aming isla, siguradong pagtatawanan lamang ako. 

Ngunit nagtaka kaming lahat bakit hindi pa pinapaalis ni tandang helaman ang mga tao, nagtaka ako kung ano pa ang kanyang hinihintay. May nagtanong kung bakit hindi pa nya pinapaalis kaming taga baryo. Ngunit ng sinaabi ni tandang helaman na may isa pang hindi pumupunta sa gitna, hindi dumadaan sa pagsubok.  Ang unang pumasok sa isip ko ay sumibat sa karamihan bago pa malaman na ako pa ang hindi nakakadaan sa pagsubok, nagtanong ako sa aking sarili kung paano nya nalaman. Ang ginawa ko ay tumalikod ako, dahan-dahang papalayo para hindi mapansin.  Biglang sinabi ni tandang helaman “saan ka pupunta?” sabi ko naman, hindi ako yung tinutukoy nya. Pinagpatuloy ko ang paglalalakad at biglang tumakbo ng mabilis ngunit ako’y nabunggo sa isang tao. Nang tumingin ako kung sinong pakialamiro, si tandang helaman ang ang nakabunggo ko, sabi ko sa sarili-kung pano nya ginawa yun? Subrang bilis nya para makarating agad sa kinaruruunn ko. Tinanong ko sya kung bakit at bigla syang humarap malapit sa mukha ko at nagsabi “ikaw pa ang hindi nakadaan sa pagsubok”.  Sabi ko naman na hindi ako kasali, pinapili ako ni tandang helaman subukan ko o ipapakain nya ako sa mga pating.

Wala na akong ibang pagpipilian, pero nasa isip ko na ayus lang kasi imposibli namang kaya kung pagalawin ang bato at paangatin. Pumunta ako sa gitna at biglang tumahimik ang lahat, nakita ko si ina na pinagsisigawan yung pangalan ko at pinagmamalaki nila na ang anak nila ang sa gita. Ganon din ang mga kapatid ko.