ANG PAGHAHANAP SA APAT NA MANDIRIGMA

Kabanata V

Isla ng agosh (isla ng hangin)

Ilang araw na kaming naglalakbay, at halos maubos na ang pabaong tinapay at tubig sa akin ni ina.  Napagod narin ako sa kasasagwan at hindi ko alam ang aming patutunguhan dahil sa hamog ng karagatan na halos wala akung makita.  Napuna ko ky tandang helaman na halos hindi sya umiinum at kumakain masyado, sa bagay ako parati ang pinagsasagwan nya ng bangka. sa uhaw at gutom ay nakatulog ako. Naramdaman ko habang natutulog-tumigil yung bangka na aming sinasakyan, nang idilat ko ang aking mga mata ay nakarating na kami sa Isla. Namangha ako dahil akala ko na wala nang ibang isla kundi ang isla namin, sa nakita kung lugar parang walang taong nakatira at magubat ang Isla. Tinanong ko si Tandang Helaman kung ano ang tawag sa Isla. Ang tawag daw ay Isla ng Agosh o Isla ng hangin.

Naglakad kami ni tandang helaman paakyat sa gubat, nagpahinga at nanguha ng mga prutas. Ibang klase talaga si tandang helaman, napipitas nya ang mga prutas na hindi ginagamit ang kamay nya, gamit lang ung pagiisip nya. Nagtanong ako sa kanya kung kagagawan nya ang paglutang ng bato at hindi ako. Sinabi nya sa akin na kahit malaman ko man o hindi wala na akong magagawa dahil ako ang itinakda. Tinanong ko sya uli kung bakit nga ako pinili na maging estudyante nya at hindi yung mga malalakas sa aming Isla. Ang sabi nya ang marka sa aking braso ang simbulo na ako ang unang itinakda. Tinanong ko sya kung ano ang ibig sabihin ng lunar sa aking braso, sabi naman ni tandang helaman nayan ang simbulo ng pag-asa.

 Pagkatapos kumain at magpahinga nagsabi syang pumasok na, at ang nakita ko lang na papasukan ay ang kweba sa harap namin. Bumulung-bulong ako sa aking sarili kung nababaliw na ba ang matandang ito, at biglang binatukan nya ako ng kanyang sungkod at sinabi “ito ang unang leksyon na kailangan mung matutunan, kailangan kang magkaroon ng Pananampalataya”.  Bulong ko sa aking sarili kung anong ibig sabihin nang pananampalataya.  Sabi ni tandang helaman, na ang pananampalataya ay paniniwala sa isang bagay na hindi mo nakikita ngunit totoo. Tulad daw ng isang hangin na hindi nakikita ngunit nararamdaman natin. Pagkatapos ipaliwanag ni tandang helaman sa akin ang tungkol sa pananampalataya, napag-alaman ko na hindi ako nagsasalita sa bibig kundi sa isip. Tumingin ako sa kanya at nagtanong kung paano nya nababasa ang isip ko at makipag kumunikasyon gamit ang isip. “Yun ang ituturo ko sayo” sabi ni tandang helaman.  Sabi pa nya sa akin na ang sinasabi ko lang ang nababasa nya hindi ang mga litrato na iniisip ko sa utak, ibang klase talaga sya.  

Pumasok na kami sa madilim na kuweba, habang naglalakad nakita ko na ang dulo ng kanyang sungkod ay umilaw para makita namin ang aming dinadaanan.  Habang naglalakad ay nagtanong ako sa kanya kung tama yung narinig ko sa aming Isla na subrang tanda nya na, kasi kung titingnan ko si Tandang Helaman ay mga nasa apatnapo na ang kanyang edad.  Sabi nya kasama sya ng mga tinatawag naming mga NINUNU-Ang unang mandirigmang dumating sa Isla naming at sa ibang Isla, at napag-isip ko na mga mahigit isang melinyo na o isang libong taon na ang kanyang edad.

  Nang makalabas kami ay di ko namalayan na hanganan na pala yun ng lupa at nahulog na ako, mabuti nalang nahawakan ni Tandang Helaman ang kunop na nakasabit sa aking liig, at hinila ako paakyat. Mabilis ang pintig ng aking puso na inakala kung katapusan ko na sa mga oras na iyon, nakatungtung kami sa lumulutang na bundok. Sinabihan ako ni tandang helaman na kailangan din na tingnan ko ang aking dinadaanan at hindi padalos-dalos sa mga disisyon na aking gagawin para hindi mapahamak tulad nang nangyari sa akin. Nagpasalamat ako sa kanya sa pagkakaligtas sa aking buhay.

Habang minamasdan ko ang lugar na ito ako’y namangha nang lubusan, parang sa kwento ni Itay na avatar. Nahulog ako dahil lumulutang lang ang mga bundok sa himpapawid.  Ang daan ay sa gilid at hindi tuwid. Sinabihan ako ni tandang helaman na maglakad na nakatagilid, ang aking katawan ay isandal ko sa bundok, at wag akung titingin sa baba, para makasigurado ay hinahawakan nya ang aking kunop sa liig.  Naghahalong kaba, at parang hindi na ako makahinga sa takot nabaka mahuhulog, nahirapan akung maglakad dahil sa panginginig ng aking buong katawan lalo na ang aking mga binti. Nang makarating kami sa taas ay hinimatay ako sa takot. Ilang mga oras pa nang nakagising ako at  nakita ko ang maraming tao na naghihintay kay tandang helaman ito na ang Isla ng agosh (isla ng hangin).