Ang mga ninunu ng Agush

Kabanata IX

Nakita ko ang daan papunta sa kabilang maliit na bundok at dalawang dangkal lang ang lawak na aming dadaanan, at ng itiningnan ko ang lalim ay nalulula ako. Kinaumagahan sabi ko sa kanila na sila nalang ang pumunta dahil magbabantay ako sa daan baka may kalaban na darating.  Sumangayun naman sila, naramdaman at may narinig kaming kakaiba sa balibot parang may nagmamatyag sa amin, nakita ni Moroni na may gumagalaw sa banda sa kaliwa sa damuhan. At sabi nya baka mga kaluluwa ng ninunu,  nang narinig ko ang salitang yun ay tumakbo akung tumuwid sa maliit na daan papunta sa kabilang maliit na bundok. Nang nakita nila ako na nasa kabila na ay sinabi nila na maliit na aso ang nakita nila. Nagtaka sila bakit nakapunta na ako agad sa kinatatayuan ko, sabi ko naman na sinisigurado ko lang na walang patibung ang daan. Sabi naman nila na bumalik na ako para magbantay pero sabi ko naman na nagbago na ang isip ko at sasama, sa katunayang takot na akong bumalik. Nang makatawid na sila sa daan ay pumasok na kami sa loob.  Sabi sa amin ni Leah na sino man ang matatakot na humarap sa Ninuno ay masusunog hanggang sa maging abu.

Pinayuhan ako ni Leah na wag nalang tumuloy pero tumanggi ako ta nagsabing sasama ako sa kanila anung akala nila sa akin duwag-para lang harapin ang mga ninunu.  Nang marating namin ang gitna ay mayroon liwanag na galling sa butas ng bundok na tumutuon sa may bilog na bato na ang taas nito ay nasa talampakan.  Pinalilibutan ito ng walong kabaong sabi ni Leah na pumunta kami sa gitna, ng nakatungtung na kami sa gitna ng bato na kung saan nakatuon ang liwanag ay nagsimula ng tinawag ni Leah ang mga ninunu.  Mga ilang minuto ang nakalipas ay mayroong boses kaming narinig na nagsabing “sino ang tumawag sa aming katahimikan”, boses ng pinunu nila.  Sabi ni Leah na humihingi kami ng patawad sa aming pag-abala sa kanila.  Lumitaw ang walong espirito sa bawat kabaong.  Ang isa ay biglang pumunta sa likod ko at nagsabi sino ang pangalan mo bata.  Hindi naman nakakatakot ang kanilang mukha tulad ng isang bangkay kundi katulad din naming silang mga tao yun nga lang wala silang katawan.  Sinabi ko naman na nagmula ako sa Isla ng Zarahemla sa Isla ng pag-asa. Tinanong ako ng espirito kung natatakot ako sa kanila, sabi ko ng buong katapatan na hindi, mas nakakatakot si tandang Helaman sa kanila. Biglang nagpasikat ang isa na mas nakakatakot sya kaysa kay tandang Helaman-naguguluhan na ang pinunu nila sa tuksuhan naming ng isa nyang kasama at nagsabing tumahimik na, tinanung nya kami ng aming pakay.

For complete story please click Ikalimang Mandirigma Ang Unang Aklat